KALDIRIMLAR

sokaktayım kimsesiz bir sokak ortasında yürüyorum ardıma bakmadan yürüyorum yolumun karanlığa saplanan noktasında sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar in cin uykuda yalnız iki yoldaş uyanık biri benim biri de serseri kaldırımlar içimde damla damla bir korku birikiyor sanıyorum her sokak başını kesmiş devler üstüme camlarını hep simsiyah dikiyor gözüne mil çekilmiş bir ama gibi evler kaldırımlar çilekeş yalnızların annesi kaldırımlar içimde yaşamış bir insandır kaldırımlar duyulur ses kesilince sesi kaldırımlar içimde kıvrılan bir lisandır

bana düşmez can vermek yumuşak bir kucakta ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum aman sabah olmasın bu karanlık sokakta bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum ben gideyim yol gitsin ben gideyim yol gitsin iki yanımdan aksın bir sel gibi fenerler tak tak ayak sesimi aç köpekler işitsin yolumun zafer takı gölgeden taş kemerler ne sabahı göreyim ne sabah görüneyim gündüzler size kalsın verin karanlıkları ıslak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim örtün üstüme örtün serin karanlıkları uzanıverse gövdem taşlara boydan boya alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi dalıp sokaklar kadar esrarlı bir uykuya ölse kaldırımların kara sevdalı eşi......