Söz konusu dönemde tasavvufa dair yazılan en meşhur eserler ve yazarları şunlardır:
Hâris
el-Muhâsibl (ö. 243/857) er-Riâye li-hukükıllah, Cüneyd-i Bağdâdî (ö.
297/ 909) Resâil, Sehl b. Abdullah et-Tüsterî (ö. 283/896) et-Tefsir, Hakîm
et-Tirmizî (ö. 320/932) Hatmü'l-velâye, Hallâc-ı Mansûr (ö. 309/921) Kitâbü'tTauâsin,
Ebû Nasr es-Serrâc (ö. 378/988) el-Luma`, Kelâbâzî (ö. 380/990) et-Taarruf
Ebû Tâlib el-Mekkî (ö. 386/996) Kütü'l-kulüb, Sülemî (ö. 412/1021)
Tabakâtü's-süfiyye, Ebû Nuaym İsfahânî Hilyetü'l-evliyâ, Kuşeyrî (ö.
465/1072), erRisâle, Hücvîrî (ö. 470/1077) Keşfü'l-mahcüb, Abdullah Ensârî
el-Herevî (ö. 481/1088) Menâzilü's-sâirin, Gazzâlî (ö. 405/1111) İhyâü
Ulümi'd-dîn. Bu eserlerin tamamına yakını matbu olup bir kısmı Türkçe'ye
de çevrilmiştir. Bu yazarların tasavvuf konusunda daha başka değerli
eserleri de vardır. Özellikle Sehl etTüsterî'nin, Sülemî'nin, Kuşeyrî'nin
ve Abdullah el-Ensârî'nin tefsirle ilgili eserleri işârî tefsirler bakımından
önemlidir. Sülemî'nin Tabakât'ı ile Ebû Nuaym'ın Hilye'si ise evliyanın
hayat hikâyelerine ve menkıbelerine dairdir. Tasavvufun doğuşunu, gelişmesini
ve ilk sûfilerin yaşama tarzlarını her biri bir tasavvuf klasiği niteliğinde
olan söz konusu eserlerden izlemek mümkündür.