Ders 24

Bismillahirrahmanirrahim

Rabbimizin nurunu bu alemin karanlığında göremeyen  gözler.,

öbür alemin karanlığında hiç göremezler.

Ebedi aydınlık bir alemde yaşamak için Bela dedik,

Karanlık bir diyardan geldik bir damla su idik.

Karanlıklara gömüldük etten kemikten elbise giydik,

Karanlık bir aleme çıktık zorlu bir imtihana girdik.

Kimimiz Davud, kimimiz Zekeriyya, İlyas, Yunus ve Musa,

Kimimiz Harun, Süleyman, Zülkifl ve İsa Salihlerin ümmeti idik.

Kimimiz Muhammed Mustafa (s.a.v.)’ın ümmeti, ümmetlerin en şereflisi idik.

Ebedi aydınlık alemin yolculuğu ile müjdelendik,

İmandan sordular, İslam’dan sordular duyduğumuzu kalp ile tasdik, dil ile ikrar ettik.

Kelime-i tevhit, Kelime-i Şehadet getirip ahde vefa ettik.

Bir kapıdan girdik ağladık, bir kapıdan gülerek çıktık,

Çıkanı rahmetle selametledik, kalana Allah’tan hayır diledik.

Aldanmayın bu alemin alına, moruna, yeşil ve sarısına,

Kimisi Ebu Cehil, Karun, Nemrut ve Karun’a kandı,

Ay ve güneşe aldanıp bu alemi hakiki aydınlık sandı.

Görünmezdi ışığı ayın ve güneşin bu alem ebedi karanlık olmasaydı,

Ayı ve güneşi bu aleme, lamba yapıp asan, onları Nur’u ile aydınlattı.

Sanmayın ay ve güneş etrafında, yıldızlar ebedi aydınlıktaydı,

Arş ve Kürsü on sekiz bin alemi Allah (c.c.) Nur’u ile kuşattı.

Bu alemin karanlığında Rabbinin Nuru’nu görmeyen gözler ebedi karanlıkta kaldı.

Başlıklara dön                                 Ana sayfa